Mój koszyk 0

Nagasaki

  • Faye Éric
  • Ilość stron: 96
  • Oprawa: miękka
  • Format: 130 x 200
  • ISBN: 978-83-62304-21-9
  • Data wydania: 2011

Opis

Grand Prix Akademii Francuskiej za powieść 2010 r.

Wszystko się zaczyna od znikania lub przemieszczania się przedmiotów w cichym domu znajdującym się na wprost stoczni w Nagasaki. Jego właściciel, Shimura san, żyje w pustelniczej izolacji, każdego ranka udając się do stacji meteorologicznej w mieście, gdzie skrupulatnie wykonuje powierzoną mu pracę, i pospiesznie wracając do pozbawionego wyrazu mieszkania, będącego jego azylem, szczelnym schronieniem przed światem. Jednak w tej pozornie uporządkowanej egzystencji wydarza się coś szokującego, co zmusza Shimurę do bacznego obserwowania własnego domu, a nawet precyzyjnego sprawdzania poziomu napojów w szklanych naczyniach i żywności w szafkach czy lodówce. Gdyż pewne znaki wskazują na niewiarygodny fakt, że w mieszkaniu zagnieździł się natręt …

Opowieść jest oparta na autentycznej historii cytowanej w 2008 roku przez kilka japońskich dzienników. I wzbudziła zainteresowanie Érica Faye, uważnie obserwującego wszelkie zawirowania rzeczywistości. Posługując się krystaliczną prozą, autor wnikliwie analizuje wydarzenia, ale przede wszystkim pochyla się nad przeżyciami swojego bohatera, bada jego doznania, przedstawiając czytelnikom przenikliwe studium samotności, egoizmu i poczucia winy. Éric Faye – tropiąc tajemnicę i rozpraszając strefy mroku – dba zawsze o równowagę między rzeczywistością a niezwykłością i tworzy dzieło oryginalne, głębokie i zaskakująco poetyckie.

 

Recenzje

gazeta_wyborcza.gif

„Nie przepadam za powieściami, które z założenia szyte są na miarę „wielkiej metafory” , ale w przypadku „Nagasaki” jakoś mi to nie przeszkadza. Dwa przymioty decydują o wyjątkowości tej książki: pierwszy to formalna powściągliwość – nie ma w niej żadnych niepotrzebnych ozdobników, które odwracałby naszą uwagę od przymiotu drugiego. A tym jest dotkliwość w portretowaniu samotności i pustki. Ta książka aż boli w czytaniu. (…) Zaintrygowany „Nagasaki” przeczytałem kilka wywiadów z Faye’em. – Wolę dać trochę za mało niż za dużo – mówi w nich ten miłośnik kondensacji. Sto stron to dlań idealna miara powieści. (…) Mówi, że rzeczywistość traktuje jako trampolinę dla wyobraźni. Jest maniakiem, jeśli chodzi o zmaganie się z własnym tekstem. Wszystko starannie planuje, łącznie z tym, ile stron będzie miał każdy rozdział. Najpierw pisze ręcznie, potem wpisuje to do komputera, drukuje, czyta i poprawia styl (…) Wygląda to trochę tak, jakby usuwał z własnych książek wszelkie ślady samego siebie. (…)

Jacek Szczerba

"

Nieproszony gość

Eric Faye to francuski pisarz i dziennikarz, który napisał ponad 20 cenionych i nagradzanych książek. W Polsce do tej pory nieznany, co zmienia teraz krótka powieść „Nagasaki", wyróżniona prestiżową nagrodą Akademii Francuskiej. Bohater powieści, Shimuro, prowadzi uporządkowane, ale samotne życie. Do momentu, gdy odkrywa obecność intruza - ukrywającej się w jego obszernym mieszkaniu kobiety. Faye sięgnął po nietypową historię opartą na autentycznych wydarzeniach oraz po formę poetyckiego szkicu. Udało mu się stworzyć oryginalne oraz przejmujące studium samotności i wyobcowania. A zakończenie pokazuje, że to, co pozornie nasze, jest tylko przestrzenią czasowych lokatorów lub nieproszonych gości.

Michał Nalewski

" "

Prawo do powrotu

Jeśli powieść może mieć rozmiar haiku, a formę czarno-białej grafiki z epoki Meiji, to „Nagasaki" te wymogi spełnia. Nie jest to proza, której narracja dynamicznie prowadzi nas skomplikowanymi powieściowymi szlakami. Język Faye'a, ascetyczny jak kamienne ogrody, nawiązuje do estetyki japońskiej i jest tłem krótkiej opowieści. Meteorolog z Nagasaki, Shimura, pewnego dnia spostrzega mikroskopijne ślady świadczące o tym, że ktoś w jego domu pojawia się pod jego nieobecność. Że jest ktoś (coś?), kto wyjada mu jedzenie, używa jego sprzętów, przesuwa drobiazgi. Instaluje w domu kamerę. I tajemnicza zjawa się ujawnia. Policja zatrzymuje bezrobotną kobietę, która... zamieszkała w domu narratora. Ów jest zszokowany, nie tylko tym faktem, ale informacją, że dzika lokatorka mieszkała z nim od wielu miesięcy. Skazana na więzienie kobieta po wyjściu zza krat wraca do domu Shimury, bo w tym miejscu wiele lat temu stał jej dom rodzinny. Wiwisekcja stanów samotności i przeżywania przeszłości przez oboje narratorów (te role się bowiem wymieniają) staje się pretekstem do inwokacji o prawo do powrotu do najważniejszych miejsc w życiu. Ale dla Shimury prawo do powrotu samotnej kobiety stało się nakazem opuszczenia jego domostwa i poszukania nowego miejsca życia. Poczucie lęku i opuszczenia krzyżuje się z prawem do poczucia osobistej suwerenności. Książka, nagrodzona przez Akademię Francuską, jest literackim eksperymentem, w którym wystudiowany psychologiczny esej miesza się z tradycyjną prozą.

Henryk Martenka

"

Więcej z kategorii